O Tohumun Yeşermesi İçin Sabırla Beklediğim Bahar
Sevgili Genç Melis,
Şu an bu kağıda (ya da ekrana) yazarken, o acelecilik dolu, her detayın mükemmel olması gerektiğini düşünen ruhunla konuşuyorum. Hani şu köşede takılıp kalmış, "Ya bu sefer olmayacaksa?" diye iç çekiyorsun ya... İşte sana, o hisle geliyorum. Ama lütfen nefes al. Biraz da o taşın kokusunu içine çek.
Hatırlarsın, o kış soğuklarında, her uğradığın o küçük esnaf dükkanlarının camlarını izlerdin. O camların buğusunda kendi aceleciliğini görüyordun sanki. Her karşılaşmayı, her göz göze gelmeyi, o anlık mimik değişimini, büyük bir romanın doruk noktası gibi beklerdin. Sanki o anlık bir bakışla, tüm hayatının senaryosu yazılacaktı.
Durakladım. O bekleyişin, sadece bir olay örgüsünü değil, aynı zamanda ruh halimizi de belirlediğini fark etmemişsin belki. Sen her şeyi büyük bir çatışma, büyük bir vuruş bekliyordun. Oysa hayat, en güzel ritimlerini en sönük geçişlerde saklıyor.
Küçük Ritüellerin Mikrokozmosu
Bana, o aceleyle yakaladığın anları bırak. O anlar, büyük bir melodinin sadece bir nefesiydi. Tıpkı o eski taş binanın çatısından sızan bir ses gibi; bazen duyulur, bazen de yok olur. Sen her şeyi bir sonucu olan bir eylem olarak görmek isterdin. Bir kahve içmek bile, bir anlaşmanın başlangıcı gibi gelirdi.
Ama bak, o bilinçaltındaki o ince uyumlar... Onlar bir protokol değil, bir dansın soluğu.
Gözünü kapat ve o anı yeniden canlandır. Belki de o gün, hiç konuşmadan, sadece birlikte sessizce bir an uğradığınız fırında beklediniz. O fırının sıcaklığı, ekmeğin mayalanmasının o sabırlı dansı... İşte o an, bütün o beklentinin üzerine ince bir un serpilmişti. Büyük bir olay değil, sadece oluş hali.
Tohumların Derinlikleri
Şimdi sana söylüyorum: Acele etme. Eğer bir şeyin yeşermesini bekliyorsan, onu güneşin en parlak olduğu anda değil, toprağın en koyu, en derin olduğu anda sulamalısın. O sessizlik, o göremediğin kısım, aslında en çok şeyin inşa edildiği yer.
O küçük esnafın tezgahındaki o toz zerresi bile, bütün bir mevsimlik değişimin habercisi olabilir. Sen o parçaları bir araya getirip devasa bir tablo yapmaya çalışırken, onlar sadece var oluyorlar. Ve bu varlık hali, zaten en büyük sanat eseri.
O yüzden, o aceleci bekleyişlerini biraz gevşet. Bırak o anların kendi ritmini bulsun. Her şeyi bir amaca hizmet etmek zorunda değil. Bazen bir anın amacı, sadece orada, o anın tüm dokusunu hissetmek oluyor. Ve bu da, en doyurucu lezzetlerden biri.
Şehrin ritmi böyle sevgili kardeşim. Dinle. Sadece dinle.
Melis.