Mükemmeliyetin Yanılgısı: Her Hikaye Bir Formüle Sığmaz
Kentin bu kadim sokakları, bazen en büyük hocamızdır. Sanki her köşede, her çatlakta, çözülmesi gereken bir denklem vardır. Bizler, bu telaşlı İstanbul’un nabzını tutanlar olarak, her şeyi bir yapıya, bir anlatıya oturtma ihtiyacı hissederiz. Bir tasarımdaki en ufak bir dokunuşun bile arkasında bir mantık zinciri kurarız, tıpkı bir grafik tasarımcının kareyi oranlarla kurduğu gibi.
Ama bazen, oysa bu aceleci düzenleme çabası bizi en güzel anlardan alıkoyuyor.
Bizim neslimiz, belki de bu bilinçaltı olarak, her olayın, her buluşun, bir sebebi olduğunu görmek ister. Bir kafein kokusunun, bir çatlak zeminin, bir esnafın bakışının bile ardında kusursuz bir kompozisyon görmek isteriz. Sanki hayat, başarılı bir render gibi, tüm parametreleriyle kontrol altında olmalıdır.
Fakat bazen, en güzel anlar, en dirençli olanlardır.
Bu seride, rastlantıyı bir veri noktası olarak ele aldık. Onu bir hata olarak değil, çözülmesi gereken bir bilinmezlik olarak gördük. Ama bu sefer, o bilinmezliğin kendisi, çözülecek bir problem değil; sadece varoluşu kutlanacak bir durum.
Her Şeyin Bir Hikaye Olmak Zorunda Değil
Geçenlerde, Eminönü'nde gezerken, bir balıkçının tezgahının yanındaki tahta paleti inceledim. Üzerinde tuzlu suyun kurumuş izleri, birkaç çatlak ve bilinmeyen bir kumaş parçası vardı. Bu palet, bir öykünün başlangıcı ya da sonu değildi. Sadece vardı. O an, zihnimi zorlayan bir formül aramaktansa, o tahtanın üzerindeki kurumuş tuzun kendi öyküsüne dalmayı seçtim. O hikaye, o an için tamamlanmış, kendi içinde kilitlenmişti.
Bu, bizim gibi sürekli şeyi formüle etmeye alışkın olan gözlemciler için büyük bir direniş. Biz, her kaosu bir sonraki tasarıma aktarılabilir bir girdi olarak görme eğilimindeyiz. Palet ise bize, hiçbir girdinin, bir sonraki üretimin parçası olmak zorunda olmadığını fısıldadı.
Bu bir tür "mükemmeliyetçiliğin dinlenme hali" benim için. Sürekli bir şey üretme, bir şey anlatma zorunluluğundan kurtulmanın dinginliği bu.
Sessizliğin Bile Kompozisyonu Var
Sanatçı olarak, bir sonraki kareyi kurmak için sürekli bir şeyler aramaya devam edeceğim. Ama bu seferki arayışım, en mükemmel kompozisyonu bulmak değil. En saf, en dokunulmamış anı yakalamak olacak.
Bazen en derin anlam, en sessiz olanlardadır. Tıpkı o bilinmeyen paletin üzerindeki kurumuş tuz gibi; orada, kelimelerin ötesinde bir varoluş dinginliği var. Ve bu dinginlik, en iyi sosumuz olabilir. Bizimle bu kaosu kucaklayanlar için.