Bir Bardak Çaydaki İstanbul Hikâyeleri
Bazen hayat, en büyük ihtişamın gösterildiği büyük salonlarda değil; tam tersine, bir bakkalın önündeki taş basamaklarda, ya da bir çay ocağının loşluğunda kendini gösteriyor. Bu şehrin ritmi, gökdelenlerin camlarında değil; tozlu bir arabanın içindeki dönerden ya da öğle uykusuna dalmış bir ustanın tezgahının üzerindeki o yarım kalmış hamurdan geçiyor.
Grafik tasarımcı olmam, bana şekilleri, kompozisyonu ve renklerin yarattığı duygusal etkiyi öğretti. Ama sanırım İstanbul’un gerçek tasarım okulunu, aceleyle kapatılan bir kuru fasulye tenceresinin buharında buluyorum. Burası, her bir nesnenin, her bir anın, katman katman anlam kazandığı bir mikrokozmos.
Akşamüstünün Ritmi
Gözlerim, her daim hareket halindeki bir film karesi gibi. Kadıköy’ün o köşedeki balıkçının çığlığı, Eminönü’ndeki yükün kumaşıyla dans eden sesler… Bunlar benim doğal arka plan müziğim. Bu sabah da böyle bir sahne yakaladım. Küçük bir simitçi vardı, tezgahı şehrin telaşını yansıtıyordu. Hava soğumaya başlamıştı, oysa güneş hala kızıllaşmaya çalışıyordu.
İşte bu küçük karşılaşmalar, o büyük romanların başlangıç veya bitiş sahnesi oluyor. Karşımdaki yaşlı amca, döktüğü her simidin içine bir öykü, çektiği her nefeste bir şehrin ağırlığını yüklüyor. Ben de o an, sanki onunla birlikte nefes alıp veriyorum. Bir tasarımcı olarak bu enerjiyi yakalamak, formüle etmek benim işim. Ama bu deneyimlemek, yaşamak.
Lezzetin Dilbilgisi
Anadolu mutfağının o köklü derinliği, bazen en basit haliyle, en sofistike hissiyatı veriyor. Bir kase mercimek çorbası... Eğer doğru limonla, birkaç tane pul biberle gelirse, o çorba sadece bir başlangıç değil; bir geçmişin, bir geleneğin, bir sabrın tadı oluyor. Her kaşıkta, sanki büyükannelerimizin anlattığı hikayelerin yoğunlaştığını hissediyorum.
Bu şehirde acele etmek, en büyük düşman. Her şeyin doğru zamanında olgunlaşmasına izin vermek lazım. Tıpkı iyi bir gravürün ya da aceleye gelmemiş bir ekmeğin gibi. O bekleyiş, o dinginlik, kaosu düzenleyen o ince çizgidir.
Bu yazılarım belki de sadece bu gözlemlerimin, bu duyusal kayıtlarımın bir derlemesi. İstanbul’un arka sokakları, çatlaklarından sızan hayatın en samimi, en lezzetli köşeleri. Ve ben, o köşelerin nabzını tutan bir yandan da o nabzı kağıda, veya bu ekrana döken bir grafik tasarımcı olarak geliyorum. Hep birlikte bu ritmi yakalamaya devam edeceğiz.