Anne Dokunuşuyla Yeşeren Köşeler
Kentin telaşı bazen o kadar büyük ki, kendi ritmini kaybetmeye başlıyorsun. İstanbul’un bu uğultusu, vapurların uğultusu, simitçinin sesine karışan sirenler... Hep bunlar büyük resim. Ama bazen en derin anlamlar, bu büyük resmin kenarına, küçük bir mutfak penceresinden sızan buğulu bir buharla kendini gösteriyor.
Benim için şehir, hep bir hareket. Grafik tasarımın soğuk çizgileriyle uğraşsam da, ruhum hep o organik, beklenmedik formlarda yaşayan bir organizma. Ve bu organizmanın en güvenilir durağı nedir biliyor musunuz? Benim için o durağın adı, büyük ihtimalle anneanne kokusuyla karışmış, üzerinde unutulmuş bir tarif defterinin sayfalarıdır.
Şehrin bu beton labirentinde, bazen en sağlam mimari yapı, bir geleneğin omuzlarında yükseliyor. Benim anneannemin mutfağı gibi. O mutfak, binlerce küçük çatlakla dolu, her bir çatlak geçmiş bir anıyı, bir kavgayı, bir övgüyü barındırıyor. Sanki o tezgahın üzerinde, nesillerin sabrı yoğruluyor.
Sessiz Anlatılarla Dolu Sofralar
Bazen en büyük olaylar, en büyük gösterilerle değil, en küçük, en sade eylemlerle yaşanır. Akşamüstü, o uzun, ahşap sofra kurulduğunda, sanki zamanın kendisi biraz yavaşlar. Babamın gözlüğünün üzerinden bana bakışı, annemin her şeyi biliyormuşçasına sadece kaşlarını çatması... Bunlar, binlerce kelimeye bedel bir diyalog.
Mesela, o özel türlü yemeği yaparken. Tarifte yazan gibi değil, sanki o anın sıcaklığına göre eklenmiş malzemelerle ortaya çıkıyor tadı. Annemin "Buraya biraz da sabır eklesene," diye mırıldanması, sadece biberiye eklemek demek değil; bütün bir yaşam öyküsünü, aceleciliğin bedelini almayı öğrenmek demek.
Bu aile sofraları, benim için şehrin en gizemli mikrokozmosu. Tıpkı şehrin arka sokakları gibi, her köşesi bir dönüm noktası. Tartışmalar, kahkahalar, bitmek bilmeyen uzun sohbetler... Bunların hepsi, o tek bir masa etrafında, birbirine kenetlenmiş ince bir halı gibi seriliyor.
Nesiller Arası Bir Devamlılık
Şehir değişiyor, binalar yükseliyor, akımlar kopuyor. Ama bazı ritüeller, kemikleşiyor. Her Pazar sabahı yıkan o eski bezlerin kokusu, her bayram sabahı anneannenin özenle dizdiği o geleneksel desenler... Bunlar, sadece yaşanmışlık değil; aynı zamanda bir tür direniş sanatı.
Bu küçük aile törenleri, benim grafik tasarım karelerimde bile görmek istediğim mükemmel dengeyi sunuyor aslında. Farklı dokular, farklı renkler, ama hepsi tek bir bütünlüğe hizmet ediyor. Tıpkı o anne yemeğinin her bileşeni gibi.
Ve ben, o karmaşık, sevgiyle birbirine bağlanmış yapıların arasında kaybolup bulunarak, hayatın en güzel renk paletini buluyorum. Bu sokakların, bu mutfakların ve bu ailelerin yarattığı o eşsiz lezzet... İşte buna şehrin ruhu diyorum ben. Ve bu ruh, her lokmada, her bakışta yeniden doğuyor.